kalliopi: 2013

«με το πρώτο κουδούνι…»

Χρόνια, είναι η αλήθεια, είχα να μπω σε τάξη σχολική, μάλλον από τότε που τελείωσα το σχολείο. Πόσο μάλλον σε τάξη δημοτικού σχολείου και να την νιώσω σαν δεύτερο σπίτι μου (καλά, μην υπερβάλλουμε κιόλας, τα ίδια λέω και στην κόρη μου, να μην υπερβάλει δηλαδή...) και να την αισθανθώ όπως τέλος πάντων αισθάνεται κανείς όταν γνωρίζει ότι πρόκειται να περάσει σε ένα χώρο αρκετά μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς του και του χρόνου του.

Της λέω επίσης της κόρης μου, «κάνε οτι σου λένε, και φρόντιζε να το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς.., για καλό σου είναι, κέρδος θα το χεις...» ενώ, παρασυρόμενη για μερικές στιγμές απο το «αναλυτικό ως προς τα οικονομικά» κλίμα της εποχής, σκέπτομαι οτι και .. τα σχολεία πληρωμένα -τους- τα χουμε απο αυτά που μας ζητάνε, οπότε, ή δεν θα πρέπει να μιλάμε για «δωρεάν παιδεία» (όση τέλος πάντων..) ή δεν έχουμε καταλάβει τι και γιατί πληρώνουμε και μας γίνονται κρατήσεις σε τούτη τη χώρα...

Εν πάσει περιπτώσει... έπρεπε προφανώς να περάσουν καμιά εικοσαριά χρόνια για να θυμηθώ ένα σωρό πράγματα σχετικά με την δική μου σχολική εμπειρία, και ιδίως το οτι δεν ξέρω πως, αλλά κατέληγα σχεδόν πάντοτε να κάθομαι στο πρώτο θρανίο, και μάλιστα μες τη μέση των τριών σειρών… (!)

Και να ήθελα να κρυφτώ δηλαδή, ή έστω να κάνω ότι δεν ακούω, ήταν αδύνατο. Από την μέση και πίσω της τάξης να γίνεται κατά καιρούς χαμός και χαβαλές, κι εγώ εκεί, μες την μέση και μπροστά μπροστά. Κι άντε να κουνηθείς που λένε… Αυτό, νομίζω, σήμερα πλέον, ότι με οδήγησε στο να αναπτύξω την φαντασία μου, αφού δεν μπορούσα να κάνω και πολλά άλλα πράγματα, ενώ έπρεπε αν μη τι άλλο να δείχνω ότι ακούω και μάλιστα με προσοχή…

Τώρα που το σκέπτομαι, με ευχάριστη διάθεση, η θέση αυτή και τα χαρακτηριστικά που είχα αναπτύξει εξαιτίας της, θα μπορούσαν να μου έχουν φανεί πολύ χρήσιμα, ιδίως τα προηγούμενα χρόνια στην χώρα μας, μιας και θα μπορούσα να αποτελώ ιδανικό κοινό για λογής λογής ομιλίες και συγκεντρώσεις, κατά την διάρκεια των οποίων οι μπροστινοί οφείλουν αν μη τι άλλο να δείχνουν το ενδιαφέρον και την προσοχή τους προς τους ομιλητές, κι ας σκέφτονται ένα σωρό άλλα πράγματα εκείνη την ώρα (φτάνει να μην το δείχνουν…)

Τέτοια κόπωση όμως συναισθηματική (..;) μου είχαν προφανώς δημιουργήσει αυτές οι πρώτες θέσεις, που στο μέλλον μου ήταν τελικά αδύνατο να τοποθετώ τον εαυτόν μου σ αυτές παρα το σκεπτικό του «λέτε ότι θέλετε, εγώ είμαι αλλού…», προτιμώντας τις σειρές της γαλαρίας. Άλλωστε έχουν και μεγαλύτερο, αντικειμενικά, ενδιαφέρον...

Η συμβουλή πάντως στην κόρη μου χθές το πρωί, κι εντελώς ανακλαστικά κι αυθόρμητα ήταν, «μπροστά μπροστά, αλλά φρόντισε τουλάχιστο να πιάσεις ακριανή σειρά και παράθυρο, .. αν σου αρέσει βέβαια και το προτιμάς..»

Νομίζω, όπως τα βλέπω τα πράγματα σήμερα, ότι το να κάθεται κανείς κοντά στο παράθυρο, του δημιουργεί μια αίσθηση πιο κοντινή στο «έξω». Οπότε το δε «μέσα – έξω» έρχεται πιο «φυσικό»…

Έκανα και την βόλτα μου στο Εμπορείο χθές.., δεν εχω «παράπονο» καλά είναι τα πράγματα κι όλο και καλύτερα..

Έκανα την βόλτα μου στα μικρά δρομάκια και σπιτάκια της περιοχής μέσα στον παλιό οικισμό και το «καστέλι» και τα αισθήματα ήταν ανάμεικτα (τι καινούργιο για μένα..)

Απο τη μια η περιοχή με τα τόσο μικρά και κοντινά το ενα στο άλλο σπιτάκια με τις τόσες δα αυλές –όλο και καλύτερα συντηρημένα πια τα περισσότερα, είτε επειδή κατοικούνται για λίγους μήνες το χρόνο, είτε επειδή διατίθενται για πώληση- μου προκάλεσαν συμπάθεια και με γοήτευσε το «μαζεμένο» τους μέγεθος και η ιδιαίτερη χαρακτηριστική αρχιτεκτονική τους, καθώς κι αυτή της γύρω περιοχής, απο την άλλη όμως ένιωσα την φτώχια. Την φτώχια που θα πρέπει να επικρατούσε στην περιοχή τα χρόνια που φτιάχτηκαν, έτσι όπως φτιάχτηκαν και προκειμένου να καλύψουν συγκεκριμένες ανάγκες.

Και σκέφτηκα παιδιά, πολλά παιδιά σ αυτά τα στενά, κι απόρησα για το πως να έχουνε μεγαλώσει τόσα παιδιά, γενιές παιδιών σε κείνα τα στενά δρομάκια...

Και δικαιολόγησα τον κόσμο και την ανάγκη του να βγει παραέξω και να δημιουργήσει και να κατοικήσει σε όμορφα και ευρύχωρά και με ανέσεις, ευάερα κι ευήλια σπίτια...

Για τον ίδιο λόγο δεν μου αρέσουν (..) και δυσκολεύομαι να βλέπω παλιές φωτογραφίες, «λαογραφικού περιεχομένου» απο το πως ήταν οι διάφορες περιοχές παλιά καθώς κι οι κάτοικοί τους. Γιατί διακρίνω μεγάλη φτώχια κι ανέχεια, και δυσκολίες ζωής, πολλές και καθημερινές. Με αυτές τις φωτογραφίες με πιάνει ψυχοπλάκωμα. Κι ας λέμε σήμερα οτι είμαστε φτωχοί, πόσο μάλλον στην σημερινή ελλάδα που το σκεπτικό τείνει ή έχει ήδη γίνει «κλισέ». Οι παλιές φωτογραφίες με τα μισοχαλασμένα σπίτια και τους δρόμους σε κακό χάλι και τους ανθρώπους κακοντυμένους και με βλέμμα γεμάτο απορίες, με μελαγχολούν και δυσκολεύομαι να βρώ το καλό σε αυτές, που σίγουρα υπάρχει.. Εκτός κι εάν πρόκειται για εργασία και «ανάλυση κατάστασης», αν και, μάλλον στα ίδια, θα κατέληγα...

Σήμερα, αυτή η γειτονιά της Σαντορίνης είναι όμορφη επειδή τα σπιτάκια έχουν συντηρηθεί και τα περισσότερα κατοικούνται για κάποιες μέρες ή μήνες το χρόνο, οπότε η ανακαινισμένη όψη τους και τα χρώματά τους κάνουν το περιβάλλον χαρούμενο.

Αυτή η γειτονιά δε, έτσι όπως έχει φτιαχτεί και συντηρηθεί, με κάνει να σκέπτομαι πως έχει για τα καλά επικρατήσει η λαϊκή και αφτιασίδωτη αισθητική του «κάνει ο καθένας οτι θέλει..» Χαμογελάω τώρα λιγάκι, μιας και σκέφτομαι οτι αυτό τελικά στον βαθμό που έχει γίνει εκεί, αποτελεί το «μικρότερο κακό»... Κι ότι, εν τέλει, αυτή είναι μια αυθεντική εικόνα, όσο κι αν κάποια πράγματα θα φαίνονταν περίεργα στους ειδικούς περί της αισθητικής... Το καταλαβαίνω, και .. αφήνω τους ανθρώπους -γενικά- στην ησυχία τους, όποια άποψη κι αισθητική κι αν συμμερίζονται κι αντέχουν..

Σε γενικές γραμμές πάντως, η περιοχή άνετα μπορεί να δημιουργήσει μια αίσθηση ηρεμίας αλλά και ελευθερίας...

Καλή σχολική χρονιά (Λό..! ) με τα λιγότερα δυνατά…κενά!

Λίγη σημασία έχουν οι «μεριές» και οι χώροι. Οι άνθρωποι είναι που έχουν την σημασία κι αυτοί τους κοσμούν (τους χώρους..)

Καλή σχολική χρονιά (Λό..) σου εύχομαι, όπως επίσης και να σου τυχαίνει να συναντάς ωραίους ανθρώπους στο δρόμο σου. Κι αν δεν είναι και τόσο «ωραίοι» προσπάθησε όσο μπορείς να τους κάνεις εσύ.

I –always- recommend you to study, love your country and your people. Always be honest. Love life and trust the future.

(Τελικά Καλλιόπη, τα πιο ωραία, με σένα τα ζώ...)

Άσχετο, αλλά τώρα θυμήθηκα οτι στην τρίτη δημοτικού είχαμε έναν δάσκαλο (μια χρονιά έμεινε στο σχολείο απ ότι θυμάμαι..) που μας έβαζε όλο .. αντάρτικα τραγούδια και ακούγαμε (! ) κι η μάνα μου γέλαγε κι έλεγε ότι «αυτός είναι πολύ αριστερός παιδί μου, κι ότι δεν πειράζει, καλοί είναι κι αυτοί, την δουλειά του να κάνει, κι ότι σας λέει κι από τα δικά του, καλό είναι και να τον ακούτε και να τον σεβόσαστε…»

Τώρα που το σκέπτομαι και συνδυάζω κιόλας διάφορα πράγματα, αυτός ο άνθρωπος όντως πρέπει να ήταν αρκετά αριστερός καθώς και παιδεμένος.. Καλός άνθρωπος ήταν για μας, ήρεμος, πάνω απ όλα και επιεικής, τόσο που με την καλοσύνη του σε σκλάβωνε και σε απέτρεπε απο κάθε προσπάθεια να σκαρφιστείς να του κάνεις κάτι να .. τα «πάρει» και να .. «βγεί απο τα ρούχα του», που λένε! Άλλοι πάλι, νομίζω οτι με την συμπεριφορά τους, λες και πήγαιναν γυρεύοντας ήταν...

Ωραία ήταν... όλα καλά ήταν. Κι οτι μάθαμε, κι οτι δεν μάθαμε.

Ένα δημόσιο σχολείο ήταν κι αυτό σε μια middle class και υπό ανάπτυξη (μην κοιτάτε σήμερα που θεωρείται υπανάπτυκτη, παρά την πολυκοσμία της..) περιοχή..

Στην τρίτη δημοτικού μάλιστα θυμάμαι ότι φοράγαμε ακόμη ποδιές, κι αυτό από κάτι φωτογραφίες που θυμάμαι να εχω δεί.. Η μαμά μου μάλιστα τους έραβε και άσπρα γιακαδάκια που έφτιαχνε με το «βελονάκι».

Μετά βγάλαμε και τις ποδιές κι αρχίσαμε να νοιαζόμαστε όλο και περισσότερο για το στυλ και ύφος των εμφανίσεών μας.. Κάποιοι, θυμάμαι, και μάλιστα σαν να ναι σήμερα, ότι έλεγαν για τις ετικέτες των ρούχων μας «σας πληρώνουν για να τους διαφημίζετε..;» αλλά εγώ, όπως φαντάζομαι και τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου τότε, θα ήταν μάλλον δύσκολο να καταλάβουμε το περιεχόμενο της φράσης. Ούτως ή άλλως η φράση έκανε «μπάμ» οτι είχε κάτι το «παλιομοδίτικο», το ξεπερασμένο και το «πασέ»...

Καλή σχολική χρονιά Λό..!

Love life and trust the future!