στο ...."κανάλι σου"
το οποίο υπόσχομαι να ανανεώνω με αξιόλογο υλικό, σε τακτά διαστήματα, μόλις έγραψα οτι,

παπάκι, τα χρόνια περνάνε και συνειδητοποιώ πόσο εχεις μεγαλώσει. τις τελευταίες μέρες μου φαίνεσαι αλλιώτικη. λες και εχεις γίνει πια παιδάκι, και δεν είσαι μωρό. και με πιάνει μια ταραχή και φοβάμαι οτι σε χάνω. οτι δεν είσαι πια το παιδάκι ,το μωράκι, που εχω στα χέρια μου κι οτι δεν εχω πια τη δυνατότητα να σου λέω παραμύθια και να κάνουμε αστεία. κοριτσάκι μου. μέρα με τη μέρα συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι που σε εχω. εσένα και τον μπαμπά σου. αν μπορούσε να οριστεί η ευτυχία θα ήταν αυτό που εχω. για πρώτη φορά ευτυχισμένη. γιατί μια ζωή έψαχνα.. αλήθεια. παπάκι, είμαι ευτυχισμένη που ακόμα κάνεις πράγματα για "πρώτη φορά" κι ετσι μπορούμε ακόμη να απολαμβάνουμε τα "πρωτιές". αγάπη μου.

γιατί, μεγαλώνεις παπάκι μου,
και γιατί,
τώρα που είμαι ευτυχισμένη και ήρεμη και ήμερη,
τώρα φοβάμαι πιο πολύ.
γιατί αν δεν εχεις και τίποτε να χάσεις, τότε δεν εχεις να φοβάσαι, τίποτα
όταν όμως εχεις να χάσεις, στην προκειμένη περίπτωση εγω, τα πάντα, τότε φοβάσαι πολύ.

δηλώσεις φοβερές που είχα κάνει οταν πρωτογνώρισα τον μπαμπά σου... κουβέντες που τις θυμάμαι και απορώ. εγω τα εχω ΄πεί αυτά τα λόγια.. ; είναι δυνατό; πώς και γιατί;
ώρες ώρες θέλω να ξαναγυρίσω σε αυτόν τον δυναμισμό, μου λείπει η ένταση εκείνης της εποχής που είναι "παντού και απ'όλα" άλλες πάλι φορές εκείνη η εποχή με τρομάζει γιατί είχε τόσο δυνατά συναισθήματα, τόση ... τόση ένταση και τόσα θέλω και τόσα δεν έκανα , τόσα πράγματα μαζεμένα, κρυμμένα ούτε ξέρω γω που χρόνια ολόκληρα. εχω ζήσει απίστευτα. απο το 2005 και το 2006 και μετά εχω ζήσει απίστευτα όμορφα. και είμαι τόσο τυχερή.
μα πιο πολύ απ όλα που είσαστε εδω, που είμαστε εδω, κι οι τρείς μας, μαζί. και αντεχόμαστε, ζούμε, μιλάμε, κοιτιόμαστε στα μάτια. ζούμε. και δεν τα καταφέραμε ευκολα.
και σας ευχαριστώ.