Πέμπτη 26 Νοεμβρίου, γύρω στις 8.30 το πρωί.
ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε για το αεροδρόμιο.
τι καλά που είναι, τελικά...
ώρες ώρες δεν ξέρω πως πρέπει να περιγράψω καταστάσεις ή αυτά που ζούμε
πως πρέπει δηλαδή, "δημόσια" να αναφερθώ σε αυτά που νιώθω
σε μια σελίδα που η κόρη μου θα δεί και θα αναγνωρίσει λίγια χρόνια αργότερα...




σημασία εχει πάντως οτι ζούμε όμορφα, πολύ πιο όμορφα απ οτι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ...
και να ξέρεις, προσπαθούμε, όλοι μας, εμείς στην μικρη μας παρέα(!) να ζούμε την ζωή μας με τέχνη


................























............




σε μάγεψε το κάστρο στο ξενοδοχείο...!

........................

...................

..........

......

.............................................

στο αεροδρόμιο

περιμένοντας να μπούμε στο αεροπλάνο...

και είχα μια αγωνία και ίσως νευρικότητα ..για το εάν θα ήσουν φρόνιμη στο αεροπλάνο, προσπαθούσα κιόλας να σε ταίσω(!) φοβούμενη οτι στο αεροπλάνο δεν θα είχες όρεξη....

τελικά ήσουν πολύ καλό παιδί καθ' όλη την διάρκεια της 10ωρης πτήσης, κοιμήθηκες κιόλας 2,5 ωρίτσες, ζωγράφησες, έκανες αστεία στους "απο πίσω επιβάτες" και τους κούναγες το δάχτυλό σου και γέλαγες, και σου κάνανε κι εκείνοι αστεία...

μας φέρνανε και φαγητό κι εσύ έτριβες τα ψωμάκια κάτω.. γενικά ήσουν πολύ φρόνιμη και νομίζω οτι το διασκέδασες πολύ!