αρχές αυγούστου 2010.

ενα μεσημέρι στην κουζίνα. εντελώς στην κουζίνα...

ενα απο τα μεσημέρια που περνάνε όλα τα παιδάκια μαζί με τις μαμάδες τους στην κουζίνα και την ώρα που κάνουν τις δουλειές τους σκέφτονται, συζητάνε,  ονειρευονται ...

κάποτε μου φαίνονταν πολύ καταθλιπτικές αυτές οι στιγμές, και μάλιστα χωρίς να εχω βεβαρημένο καταπιεστικό ή στερημένο παρελθόν στην παιδική μου ηλικία. Πλέον όμως, οι στιγμές που περνάω μαζί σου είναι όλες πολύτιμες. Κι απ όταν το συνειδητοποίησα, κι όταν σταματάω μια στιγμή και το σκέφτομαι, -πόσο μάλλον εκείνες τις στιγμές της έντασης- ξέρω πως είσαι οτι πιο σημαντικό εχω. Και μετά σε κοιτάζω και αναρωτιέμαι, πως -και που....- θα μεγαλώσει ετούτη εδω; θα γίνει ενα όμορφο κοριτσάκι, χαριτωμένο, ήρεμο και συγκροτημένο παιδί; τι θα της αρέσει; τι ρούχα θα προτιμά να φοράει; τι φαγητά να τρώει και τι παιχνίδια να παίζει; ποιές παιδικές παραστάσεις θα δούμε και σε ποιά μέρη θα ταξιδέψουμε, τι θα κουβεντιάζουμε ταμεσημέρια στην κουζίνα μας.... και διάφορα άλλα σκέφτομαι, κι είμαι όλην την ώρα... ερωτευμένη μαζί σου και σκέφτομαι τις τρέλες που -θα πρέπει να!- κάνουμε. τόσο που φοβάμαι ώρες ώρες μην πέσω μετά μανίας(!) επάνω σου κι οχι οτι θα γίνεις καλομαθημένη, αλλά ..μαμαδόπληκτη -και στο λέω απλά-....

Προχθές που άκουσα στα νέα οτι το βιωτικό μας επίπεδο θα πέσει στα επίπεδα του 1984, στραβοχαμογέλασα, αι στο καλό, σκέφτηκα, λές η κόρη μου να μεγαλώσει με τις ίδιες παραστάσεις με τις οποίες μαγάλωσα εγω; και δε μου φάνηκε κι άσχημη ιδέα... ούτως ή άλλως και την Πατησίων που έβλεπα προχθές, ίδια μου φάνηκε....