shortcuts of our place..

ευτυχώς που έχουμε και μια τρελο-γιαγιά και μας φτιάχνει, -μας κεντάει δηλαδή...-  "καδράκια" με τα ονόματά μας, αλλιώς, τι θα κάναμε;

(θα την βγάζαμε με αντίγραφα διασήμων καλλιτεχνών...)

τελικά, όλοι κάπου είναι χρήσιμοι, αρκεί να βρείς το "κουμπί" τους,

να το θυμάσαι αυτό που και πού  Λόπη..

when i write or see the word "shortcuts" i always remember of the Altman movie (1993)

that i liked a lot... made me thoughtful, but in a funny way...

συμπληρωματικό για την (εν ζωή..) γιαγιά μας..

λοιπόν, αυτη η τρελογιαγιά, μου θυμίζει την περσόνα της .. Ιζαμπέλ Αλιέντε

(αχ, τι κρίμα, εμείς δεν έχουμε συγγένεια με λατινοαμερικάνο πρόεδρο..-με άλλης χώρας πιάνει;- )

που όλην την ώρα γράφει (ναι, αλλά ποιός διαβάζει είναι το θέμα..), κεντάει, μαγειρεύει, ακούει ραδιόφωνο, διαβάζει περιοδικά, ξαναμαγειρεύει (καλούτσικα..) φροντίζει ηλικιωμένους συγγενείς,

φιλοξενεί άλλους ηλικιωμένους συγγενείς, δεν βαριέται ποτέ να λέει (this is driving me crazy...)

τρέχει σε παζάρια πρεσβειών και εθελοντών,

τρέχει σε διαγωνισμούς τρεξίματος,

βιαβάζει βιβλία (τριτοκοσμικά και τριτο.. καναλικά εντελώς!)

κ.ο.κ.

και συν τοις άλλοις έχει κι εναν λατινοαμερικάνικο "αέρα"

ενα "manana", ένα "έχει ο θεός..."

ένα ... άστα λα βίστα baby...

κάτι το πολύ αφαιρετικό, το διαλυτικά αφαιρετικό, το αποδιοργανωτικό δηλαδή.....

άστα να πάνε στο διάολο, baby...

.....

αυτη η γιαγια λοιπόν, έχει πολύ γούστο, αρκεί να μην την παρεις πολύ στα σοβαρά

(ακούς τι σου λέω βρέ Λόπη;)

α, και μην σκεφτείς ποτέ να την πουλήσεις (σε τιμή ευκαιρίας κλπ...) πάντα θα σου είναι κάπου χρήσιμη, (πουλάω την γιαγια μου δηλ..!)

ακόμη κι αν την περιορίσεις στο να σου στέλνει "καδράκια".....