Σάββατο 15 Αυγούστου 2009
11.8.2009
η βόλτα μας στα Φηρά. χαρούμενο που είσαι παιδάκι μου! και πως μου αρέσεις ετσι.
κλέβεις καρδιές! κι όλοι μου λένε οτι εχεις προσωπικότητα, κι εγω χαίρομαι αλλά και ψιλοφοβάμαι κιόλας γιατί ,ξέρεις, καμια φορά οι ευαίσθητοι άνθρωποι με χαρακτήρα, παιδευονται παραπάνω απο τους υπόλοιπους, καμια φορά. κι εγω, θα θελα, να μην ζοριστείς ποτέ. ξέρω οτι αυτό είναι ανέφικτο, γι αυτό κι εγω σου υπόσχομαι οτι θα προσπαθώ να κάνω για σένα τα πράγματα όμορφα, και απλά. ξεκάθαρα. λαμπερά, καλοκαιρινά. χαρούμενα.
κι όσο κι αν παίζουμε, είμαστε πάντοτε "σοβαροί" ετσι; !
πάντα η μεγάλη μου ανάγκη για σοβαρότητα ε;! ...!
Κυριακή 9 Αυγούστου 2009
οι φωτογραφίες, είναι παλιές, απο τον Μάιο
-φαντάσου, και γράφω παλιές!-
τις ανέβασα όμως, μιας και τις βρήκα, με αφορμή αυτές που ανέβασα πρόσφατα μετά απο την βολτούλα μας στο Μονόλιθο όπου έμειαν έκπληκτη απο την εγκατάλειψη. ΄
κι έγραψα, κρίμα, μια ωραία παραλία να είναι ετσι παρατημένη. και να φαίνεται.
ε, τα ίδια - και πολύ χειρότερα- θα μπορούσαμε να πούμε και για την παιδική χαρά του Εμπορείου του νησιού μας, όπου τα παιχνίδια είναι κακοσυντηρημένα -και πάλι καλά που τα φτιάχνουμε εξ αρχής γερά ειδάλως δεν πάει κανείς να τα επισκευάσει- ενω απο καθαριότητα... άστα καλύτερα. παντού βλέπεις άδεια ντενεκεδάκια αναψυκτικών, χαρτιά απο παγωτά και δε συμαζευεται. ντροπή πάντως στον κόσμο, στις μανάδες και τους μπαμπάδες που πετάνε τα σκουπίδια τους κάτω και τους βλέπουν και τα παιδιά τους
-ποτέ δεν μου ήταν πιο ευκολο να κατηγορώ "τον (κάθε) δήμο", αντί για τους πολίτες.
μπορεί "πολιτικά" αυτό να είναι (ή μήπως ήταν;) πιο ευκολο και πιο οφέλημο, αλλά εδω δεν μιλάμε με αυτην τη γλώσσα. εδω πιο απλά. φταίει κι ο δήμος. που οι τουαλέτες είναι χάλια. εντελώς. αλλά φταίνε και οι επισκέπτες του χώρου. κι ίσως ο δήμος και οι αρχές να φταίνε πιο πολύ γιατί οφείλουν να εμπνεουν σεβασμό και να θέτουν τους κανόνες. τέλος πάντων....
μακάρι να ήταν καλύτερα.. νομίζω οτι είναι της "πάστας" μου (!) να είμαι αφελής ή να συνεχίζω να ελπίζω οτι τα πράγματα με απλό τρόπο μπορούν να γίνουν καλύτερα.
και δεν μου αρέσει να πηγαίνω κάπου και ... να μην μου αρέσει! οπότε, περιορίζομαι. (οχι οχι ! πεος θεού, δεν καταπιέζομαι! περιορίζομαι είπα) περιορίζομαι σε οτι μου πάει και με φτιάχνει.. !
στο ...."κανάλι σου"
το οποίο υπόσχομαι να ανανεώνω με αξιόλογο υλικό, σε τακτά διαστήματα, μόλις έγραψα οτι,
παπάκι, τα χρόνια περνάνε και συνειδητοποιώ πόσο εχεις μεγαλώσει. τις τελευταίες μέρες μου φαίνεσαι αλλιώτικη. λες και εχεις γίνει πια παιδάκι, και δεν είσαι μωρό. και με πιάνει μια ταραχή και φοβάμαι οτι σε χάνω. οτι δεν είσαι πια το παιδάκι ,το μωράκι, που εχω στα χέρια μου κι οτι δεν εχω πια τη δυνατότητα να σου λέω παραμύθια και να κάνουμε αστεία. κοριτσάκι μου. μέρα με τη μέρα συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι που σε εχω. εσένα και τον μπαμπά σου. αν μπορούσε να οριστεί η ευτυχία θα ήταν αυτό που εχω. για πρώτη φορά ευτυχισμένη. γιατί μια ζωή έψαχνα.. αλήθεια. παπάκι, είμαι ευτυχισμένη που ακόμα κάνεις πράγματα για "πρώτη φορά" κι ετσι μπορούμε ακόμη να απολαμβάνουμε τα "πρωτιές". αγάπη μου.
γιατί, μεγαλώνεις παπάκι μου,
και γιατί,
τώρα που είμαι ευτυχισμένη και ήρεμη και ήμερη,
τώρα φοβάμαι πιο πολύ.
γιατί αν δεν εχεις και τίποτε να χάσεις, τότε δεν εχεις να φοβάσαι, τίποτα
όταν όμως εχεις να χάσεις, στην προκειμένη περίπτωση εγω, τα πάντα, τότε φοβάσαι πολύ.
δηλώσεις φοβερές που είχα κάνει οταν πρωτογνώρισα τον μπαμπά σου... κουβέντες που τις θυμάμαι και απορώ. εγω τα εχω ΄πεί αυτά τα λόγια.. ; είναι δυνατό; πώς και γιατί;
ώρες ώρες θέλω να ξαναγυρίσω σε αυτόν τον δυναμισμό, μου λείπει η ένταση εκείνης της εποχής που είναι "παντού και απ'όλα" άλλες πάλι φορές εκείνη η εποχή με τρομάζει γιατί είχε τόσο δυνατά συναισθήματα, τόση ... τόση ένταση και τόσα θέλω και τόσα δεν έκανα , τόσα πράγματα μαζεμένα, κρυμμένα ούτε ξέρω γω που χρόνια ολόκληρα. εχω ζήσει απίστευτα. απο το 2005 και το 2006 και μετά εχω ζήσει απίστευτα όμορφα. και είμαι τόσο τυχερή.
μα πιο πολύ απ όλα που είσαστε εδω, που είμαστε εδω, κι οι τρείς μας, μαζί. και αντεχόμαστε, ζούμε, μιλάμε, κοιτιόμαστε στα μάτια. ζούμε. και δεν τα καταφέραμε ευκολα.
και σας ευχαριστώ.
το οποίο υπόσχομαι να ανανεώνω με αξιόλογο υλικό, σε τακτά διαστήματα, μόλις έγραψα οτι,
παπάκι, τα χρόνια περνάνε και συνειδητοποιώ πόσο εχεις μεγαλώσει. τις τελευταίες μέρες μου φαίνεσαι αλλιώτικη. λες και εχεις γίνει πια παιδάκι, και δεν είσαι μωρό. και με πιάνει μια ταραχή και φοβάμαι οτι σε χάνω. οτι δεν είσαι πια το παιδάκι ,το μωράκι, που εχω στα χέρια μου κι οτι δεν εχω πια τη δυνατότητα να σου λέω παραμύθια και να κάνουμε αστεία. κοριτσάκι μου. μέρα με τη μέρα συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι που σε εχω. εσένα και τον μπαμπά σου. αν μπορούσε να οριστεί η ευτυχία θα ήταν αυτό που εχω. για πρώτη φορά ευτυχισμένη. γιατί μια ζωή έψαχνα.. αλήθεια. παπάκι, είμαι ευτυχισμένη που ακόμα κάνεις πράγματα για "πρώτη φορά" κι ετσι μπορούμε ακόμη να απολαμβάνουμε τα "πρωτιές". αγάπη μου.
γιατί, μεγαλώνεις παπάκι μου,
και γιατί,
τώρα που είμαι ευτυχισμένη και ήρεμη και ήμερη,
τώρα φοβάμαι πιο πολύ.
γιατί αν δεν εχεις και τίποτε να χάσεις, τότε δεν εχεις να φοβάσαι, τίποτα
όταν όμως εχεις να χάσεις, στην προκειμένη περίπτωση εγω, τα πάντα, τότε φοβάσαι πολύ.
δηλώσεις φοβερές που είχα κάνει οταν πρωτογνώρισα τον μπαμπά σου... κουβέντες που τις θυμάμαι και απορώ. εγω τα εχω ΄πεί αυτά τα λόγια.. ; είναι δυνατό; πώς και γιατί;
ώρες ώρες θέλω να ξαναγυρίσω σε αυτόν τον δυναμισμό, μου λείπει η ένταση εκείνης της εποχής που είναι "παντού και απ'όλα" άλλες πάλι φορές εκείνη η εποχή με τρομάζει γιατί είχε τόσο δυνατά συναισθήματα, τόση ... τόση ένταση και τόσα θέλω και τόσα δεν έκανα , τόσα πράγματα μαζεμένα, κρυμμένα ούτε ξέρω γω που χρόνια ολόκληρα. εχω ζήσει απίστευτα. απο το 2005 και το 2006 και μετά εχω ζήσει απίστευτα όμορφα. και είμαι τόσο τυχερή.
μα πιο πολύ απ όλα που είσαστε εδω, που είμαστε εδω, κι οι τρείς μας, μαζί. και αντεχόμαστε, ζούμε, μιλάμε, κοιτιόμαστε στα μάτια. ζούμε. και δεν τα καταφέραμε ευκολα.
και σας ευχαριστώ.
Σάββατο 8 Αυγούστου. στον Μονόλιθο.
ωραίο τοπίο, -καλά, εδω που τα λέμε για την θάλασσα της περιοχής δεν "τρελένομαι" κιόλας-
αλλά η εγκατάλειψη των εγκαταστάσεων και των παιδικών παιχνιδιών είναι θλιβερή
-σε συναισθηματικό επίπεδο-
τραγική και επικίνδυνη σε κάθε άλλο.
πολύ κρίμα γιατί λίγα χρόνια νωρίτερα η παραλία ,ξεκίνησε τότε, και λειτουργούσε άψογα και λειτουργικά. με την καντίνα της, το "περίπτερό της" της εγκαταστάσεις για beach volley και ποδόσφαιρο, τα παιδικά παιχνίδια κλπ. μετά, πάλι τίποτα. τα γνωστά δηλ. μια ακόμη θλιβερή ιστορία συμφερόντων και ματαιοδοξίας, όπου ο ένας παυει το έργο του άλλου για τους δικούς του λόγους. το αποτέλεσμα σήμερα; μια τεράστια και πανέμορφη παραλία με αγκαταλελειμένα παιχνίδια. και ολίγον τι βρώμικη....
Σάββατο 8 Αυγούστου 2009
Τετάρτη 5 Αυγούστου. Οινοποιείο Αντωνίου στο Μεγαλοχώρι. ναι, αυτό με την υπέροχη θέα. καλντέρα.
και με τους φιλόξενους και ευγενέστατους ανθρώπους.
εγω, καλλιόπη μου, σε πήγα για να τρέξεις στις αυλές και στις απλωσιές και να το φχαριστηθείς κι εσύ....
ήθελες να σκουπίσεις! σώνει και καλά να σκουπίσεις!
δεν ήθελες να αφήσεις την σκούπα και το φαράσι με τίποτα! τι να σου λέω για το ηλιοβασίλεμα, τι να σου λέω για τη θέα, τι να σου λέω "ελα να δοκιμάσεις βισαντάκι".... εσύ ήσουν ανένδοτη! ήθελες να σκουπίσεις !
και είναι και τεράστιες οι αυλές !!
την άλλη φορά που θα πάμε θα ζητήσω απο την κυρία Τόνια να κρύψει τις σκούπες!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)