όσο περνάει ο καιρός σ'αγαπάω και πιο πολύ.

όσο κι αν σου φωνάζω πλέον καμιά φορά -είναι της ηλικίας μάλλον, ... και της δικής σου, και της δικής μου!- για να γίνεις καλό παιδί,

σε αγαπάω όλο και πιο πολύ.

που να αρχίσεις να μου μιλάς κιόλας.

αχ, βρε καλλιόπη, ώρες ώρες νομίζω πως οτι κάνω κι οτι "αντιμετωπίζω" είναι λάθος,

κι ύστερα πάλι λέω πως οι λογαριασμοί που δίνουμε είναι μονο στον εαυτό μας. κι αν τον σεβόμαστε, τότε είναι όλα καλά.

ξέρουμε που πατάμε και που βρισκόμαστε.

επίσης, δεν θέλω να εχεις μια αδύναμη μαμά. τώρα πρέπει να μαι δυό φορές πιο δυνατή.

ποιός ποκνικοποίησε την χαρά, αδέρφια, και δεν το πήραμε χαμπάρι; (όπως τα έλεγα και κάποια χρόνια νωρίτερα;

ποιός ποινικοποίησε την χαρά και την απόλαυση;

ή μάλλον είναι κανείς που μας θέλει να σοβαροφέρνουμε; (!)

αυτές οι φωτογραφίες είναι απο μια Κυριακάτικη βόλτα στο κέντρο.

το κέντρο τις Κυριακές είναι πάντοτε όμορφο. πόσο μάλλον όταν κάνει και καλό καιρό.

κάθε κέντρο, κάθε πόλης... απο τότε που με πήγαινε βόλτες ο παππούς μου στο κέντρο και χαζευαμε τα πράγματα που πουλάγανε "ενα -γύρω" και τρώγαμε καλαμπόκι ψημένο,

το κέντρο ήτανε πάντα όμορφο τις Κυριακές.

πόσο μάλλον όταν εχει καλό καιρό.

και κατά βάθος, πάντα πρέπει να είναι.

κατα βάθος παντού τα ίδια είναι.

εκτός απο κεί που είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε (τους βλέπουμε, δεν τους βλέπουμε, πολύ ή λίγο, δεν εχει σημασία) εκεί λοιπόν, σε εκείνο το μέρος, είναι λίγο καλύτερα. ακριβώς, λόγο των ανθρώπων. πόσο μάλλον όταν οι άνθρωποι είναι ήμεροι, ήρεμοι, γενεόδωροι και επιεικείς.