όταν σταματήσεις να κλαίς, τότε συμβιβάζεσαι.
γι' αυτό λοιπόν, παιδάκι μου, να κλαίς (!)
ναι να κλαίς -και να χτυπιέσαι-, οταν θέλεις κάτι πολύ και δεν το εχεις.
μονο που δεν πρέπει να μένεις στα κλάματα, αλλά να κάνεις οτι περνάει απο το χέρι σου για να το αποκτήσεις.
ώρες ώρες φοβάμαι μην πάθω τίποτε και χαθούμε,
και λέγοντας "τίποτε" εννοώ αυτά τα πράγματα που δεν τα περιμένεις,
οπότε, μερικά πράγματα στα εχω και γραμμένα.
τα σημαντικά. τα σημαντικά πράγματα άλλωστε είναι λίγα.

άσχετο, αλλά αυτό σκεφτόμουν τώρα που κοιτούθσα τις φωτογραφίες.



Δευτέρα 11.1.2010

λοιπόν, εδω είσαι και ήμασταν, σε ενα "σίτυ" που το λένε Baker και ανήκει στην Καλιφόρνια λίγο μετά τα σύνορά της με την Νεβάδα. Αυτό το μέρος έγινε διάσημο -και προφανώς δημιουργήθηκε κιόλας- επειδή εκεί σταματά αρκετός κόσμος στον δρόμο του προς Λας Βέγκας για ... φαγάκι. Άλλωστε, λέγοντας "πόλη" μην θεωρήσετε οτι υπάρχει κάποιος οικισμός, εκεί υπάρχουν μονο μαγαζιά που πουλάνε φαγητό για περαστικούς (οι οποίοι είναι κάτι σαν τους τουρίστες..!)

Baker city λοιπόν και το ταξιδάκι για San Diego ξεκίνησε.