στην αυλή του σχολείου

Κάθε μεσημέρι πρωτού φύγουμε απο το σχολείο επιμένεις να κάνεις "κούνα - κούνα"

εννοόντας κούνια,  μονο που δεν θέλεις ακριβώς να κάνεις κούνια

αλλά τσουλίθρα. Κι αφού ανεβοκατέβεις μερικές φορές (5-6 συνήθως) ύστερα αρχίζεις να φωνάζεις μία - μία ενοόντας οτι θα κάνεις "άλλη μία" αλλά συνήθως δεν θέλεις να κάνεις άλλη μία αλλά πολλές μία... κι εγω σου λέω οτι αυτό δεν είναι μία αλλά 21...!

Ξέρεις τι λέω Καλλιόπη,

-που χεις υπέροχο όνομα παιδάκι μου και καλά που επέμενα, κάποια στιγμή θα σου μιλήσω για την σπουδαία προ-γιαγιά μου την Καλλιόπη, στης οποία το όνομα ακούς, και θα σου πώ τι χαρισματικός και σπάνιος άνθρωπος ήταν, μεγάλη καρδιά και υπομονή η "αρχόντισα κυρία Καλλιόπη",

οτι εσείς τα παιδιά γεννιέστε για να σας χαιρόμαστε εμείς οι γονείς σας.

Για να σας καμαρώνουμε και να σας παίζουμε.

Δεν είστε αγκαρία (!) ούτε υποχρέωση...!

Άσχετο Καλλιόπη μου, αλλά καλό είναι να το ξέρεις κι αυτό.

μαζί σου έγινα, νομίζω άλλωστε οτι ήταν ώρα να γίνει αυτή η αργή και υποσεινήδητη μεταστροφή, πιο ουσιαστική(;..) πιο .... (πως να το πώ;...) πιο αντικειμενική; πιο ειλικρινής; ίσως το τελευταίο να πλησιάζει περισσότερο αυτό που θέλω να πώ, ίσως έγινα προς ειλικρινής στην εκτίμησή μου για τα πράγματα.

και η αλλάγή (ή ώριμη φάση του καλλιτέχνη πανάθεμά με..!)  έγινε με το πως αντιλαμβάνομαι την τέχνη. και πρώτα πρώτα συνειδητοποιώ οτι δεν μου αρέσει/ εκφράζει/ κάνει καλύτερο άνθρωπο/ κλπ η "μοντέρνα".

ή όπως τελός πάντων την λένε αυτην  την τέχνη (αν και ως τεχνική την αντιλαμβάνομαι εγω πια, χωρίς ψυχή μονο κόντρα για την κόντρα κι αντίδραση για την αντίδραση..)

δηλαδή, και για να στο πώ πιο απλά, όταν βλέπω κάτι αλλόκοτα αφαιρετικά ή οτι στο καλό είναι δεν τρέχει το μυαλό μου να βρεί τι θέλει ή δεν θέλει να πεί ο ποιητής ή ο μάστορας. το βλέπω πιο αντικειμενικά. ένα τσουβάλι κάρβουνα είναι για μένα πια ενα τσουβάλι κάρβουνα. δεν είναι η .. φαντασία του καλλιτέχνη. (συγνώμη κ. κουνέλη, εσάς είχα υπόψη...!)

λυπάμαι που δεν είμαι ετσι πια, αλλά δεν μπορώ. μπορεί να φταιξε και το περιβάλλον μου και οι επιλογές και οι επιρροές και οι προσλαμβάνουσές μου, μπορεί, πολλά πλήν όμως το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετρά.

ξέρεις,

 αν/ όταν κινείσαι σε εναν συγκεκριμένο χώρο και περιβάλλον και διαφέρεις απο το περιβάλλον σου, πόσο μάλλον σε μια κοινωνία που τείνει (πάει τρέχοντας , με τα "μπούνια που λένε κι οι Μεσσήνιοι..!) στον νεοσυντηριτισμό, τότε κινδυνευεις να απομονωθείς και να χαρακτηριστείς ως γραφικός.

η κοινωνία παιδί μου είναι σαν τις εκλογές. κερδίζουν οι πολλοί, και στους πολλούς δεν είναι να πηγαίνεις κόντρα. πιάνε τους έναν έναν καλύτερα αν έχεις τέτοιες διαθέσεις (εχω πεθάνει στα γέλια τώρα..!) αλλά όχι όλους μαζί...

τέλος πάντων, η τέχνη είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό, κι εγω φτάνω ίσα με τον εξπρεσιονισμό, το παραπέρα και επόμενο, συγνώμη κιόλας αλλά δεν μου αρέσει. ("οι επαγγελματίες εκτιμούν" που λέει κι ενας φίλος, "δεν εκφράζουν γούστα και προτιμήσεις, εκτός κι εαν εκφράζουν το γούστο του πελάτη τους"....)

κι εγω θέλω να πατάω σε πιο σταθερές βάσεις πια. να μάθω τους κανόνες δηλαδή. την θεωρία.

σε κάθε περίπτωση εχω γίνει πιο ρομαντική σε οτι αφορά και .... τα κάδρα!

οι προχωρημένοι θα μπορούσαν να με χαρακτηρίσουν εως και.... πρωτόγονη(!)

σιγά σιγά όμως κοιτάω και πίσω. δεν τρέχω μονο μπροστά.

εχω γίνει ρομαντική! -αναζητώ την πλαστικότητα!- κι είναι κι αυτή μια ενδιαφέρουσα φάση....

οχι αντιθέσεις για φέτος κι έντονα χρώματα...

εκτός κι αν πρόκειται για φωτογραφίες μπε-μπέ...!