έτσι είναι με τα παιδιά... τουλάχιστο εγω κοιτάζω ρουχαλάκια, διαλέγω τι σου κάνει και τι οχι, τα βάζω στην άκρη, κάποια πρέπει να τα δώσουμε και σε άλλα παιδάκια, όπως είχαν δώσει και σε εμάς, γιατί τα ρούχα είναι για τα παιδιά κι οχι για τις ντουλάπες, εκτός κι αν είναι κάτι συναισθηματικής αξίας...
άσε που ενα ρούχο που χει φορέσει παιδί φιλενάδας μου, έχει άλλη αξία για μένα.. λέω τούτω εδω το φόραγε και τούτο το κοριτσάκι...
κάτι τέτοια θα κάνεις κι όταν μεγαλώσεις..
εμείς στο 8ο στα Πατήσια γύρω γύρω τα γυρίζαμε τα Ναφ Ναφ τότε... !
κι εκείνα τα τζίν τα patchwork ..καρδιές είχαν κάψει..!
όλο μας το μυαλό ήτανε να ντυθούμε και να έρθει το Σάββατο το απόγευμα να πάμε βόλτα στη Φωκίωνος ή σινεμά πιο μετά..
τα ίδια θα κάνεις κι εσύ, στα ίδια μέρη, κι εγω θα σε βλέπω και θα σου λέω "ντύσου γιατί κάνει κρύο..και να προσέχεις"
Μαυροι, κίτρινοι, μελαμψοί και δε συμμαζευεται, αλλά οι συνήθειες της πόλης, συνήθειες. Νομίζω όμως οτι τώρα είναι πιο επικύνδινα τα πράγματα. Μάλλον θα πρέπει να προσέχει κανείς παραπάνω.
Αυτά τα ρουχαλάκια σου δεν θα ήθελα να τα ξεχάσω ποτέ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου