Allou ...γι αλλού...

7, January 2011.

Καλλιοπίτσα μου, το είδαμε, το ζήσαμε κι αυτό το "πάρκο" τον παιδότοπο της -ωραίας και μεγάλης...- Αθήνας, πλήν όμως είχε πολύ περίμενε, μπορεί και να έφταιγε η μέρα που δεν ήταν καθημερινή, κι έτσι έπρεπε να περιμένουμε απο 10 μέχρι 15 λεπτά για να παίξεις το κάθε παιχνίδι, ενω αυτό που μου έκανε κακή εντύπωση ήταν η υπερβολική τυπικότητα των εργαζομένων στο πάρκο, (παιδιά, ψύχραιμα, δεν δουλευεται και στην ΝΑΣΑ...) και η μηδαμηνή διάθεσή τους να χαμογελάσουν για να δημιουργήσουν μια κάποια ατμόσφαιρα... Στο κάτω κάτω, σε πάρκο για να φχαριστηθούν τα παιδιά πήγαμε, δεν πήγαμε σε κανα ... νοσοκομείο να μπαίνουμε στην σειρά αγέλαστοι... Ας πεί κάποιος σε αυτούς τους ανθρώπους να χαμογελάνε.. Τζάμπα είναι... κι ας μην το δούμε βαθύτερα please, για το οτι ,ενδεχομένως, να χαμογελά ο ικανοποιημένος ικονομικά άνθρωπος, δεν είναι ακριβώς ετσι τα πράγματα, το χαμόγελο οφείλει να είναι στο "πακέτο" αυτής της ιστορίας του πάρκου που εμείς τουλάχιστο πήγαμε και είδαμε....

Σωστό κι αυτό, .... park είδαμε, fun δεν είδαμε....